ভাৰত প্ৰকৃত ভাবে স্বাধীন হোৱা নাই India is not truly independent.
আজি ১৫ আগষ্ট ভাৰতৰ স্বাধীনতা দিৱস। প্ৰকৃত স্বাধীনতা থকা দেশত শোষণ থাকিব নালাগে । আজিৰ দিনত মানুহৰ বাক স্বাধীনতাও কাঢ়ি লোৱা হৈছে ।
সঁচা অৰ্থত এখন স্বাধীন দেশত মানুহে ভয় নোহোৱাকৈ কাম কৰিব পাৰিব লাগিব, কৃষকে ঋণৰ বোজাত ভাঙি নপৰিব লাগিব, যুৱকে সন্মানজনক চাকৰি লাভ কৰিব লাগিব, কোনো মানুহে জাতপাত বা ধৰ্মৰ বাবে অপমানিত হ’ব নালাগিব আৰু চৰকাৰী সেৱা লাভ কৰিবলৈ উৎকোচ দিব নালাগিব।
স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰৰ পাছতো এই লক্ষ্যসমূহ যদি সম্পূৰ্ণ হোৱা নাই, তেন্তে স্বাধীনতাৰ অৰ্থক নতুনকৈ ভাবি চোৱাৰ সময় আহিছে।
১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত ব্ৰিটিছ শাসনৰ পৰা মুক্ত হৈ ভাৰতে স্বাধীনতাৰ নতুন যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল । আজি দেশখনে স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰ সম্পূৰ্ণ কৰিব। এই দীঘলীয়া সময়ছোৱাত ভাৰত বিশ্বৰ অন্যতম বৃহৎ অৰ্থনীতি, পাৰমাণৱিক শক্তিধৰ দেশ আৰু মহাকাশ গৱেষণাত আগবঢ়া ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। কিন্তু এই উন্নয়নৰ ছবিখনৰ আঁৰত এতিয়াও বহু কোটি মানুহৰ জীৱনত দৰিদ্ৰতা, নিৱনুৱা সমস্যা, শোষণ, কৃষকৰ সংকটে গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাই আছে।
স্বাধীনতাৰ অৰ্থ কেৱল বিদেশী শাসনৰ পৰা মুক্তি নহয়। ইয়াৰ সৈতে জড়িত আছিল মানুহৰ মৰ্যাদা, সমান অধিকাৰ, খাদ্য, শিক্ষা, কাম আৰু নিৰাপদ জীৱনৰ অধিকাৰ। কিন্তু দেশৰ বিভিন্ন তথ্য আৰু প্ৰতিবেদনে দেখুৱাইছে যে এই ক্ষেত্ৰসমূহত ভাৰতৰ যাত্ৰা এতিয়াও সম্পূৰ্ণ হোৱা নাই।
জাতপাত আৰু লিংগ বৈষম্য একেলগে মিলিলে দলিত মহিলাসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰৰ ৰূপ আৰু ভয়ংকৰ হৈ পৰে। তেওঁলোকে একে সময়তে লিংগ, জাতপাত আৰু দৰিদ্ৰতাৰ বৈষম্যৰ সন্মুখীন হয়। এনে বহু ঘটনাৰ অভিযোগ আৰক্ষীৰ ওচৰলৈ নোযোৱাৰ বাবে চৰকাৰী তথ্যত বাস্তৱ ছবিখন সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰতিফলিত নহ’বও পাৰে।
ধৰ্মীয় বিভাজন আৰু ঘৃণাৰ ৰাজনীতিয়েও দেশৰ সামাজিক পৰিৱেশক প্ৰভাৱিত কৰিছে। সাম্প্ৰতিক বছৰসমূহত ধৰ্মীয় সংখ্যালঘুৰ বিৰুদ্ধে ঘৃণামূলক ভাষণ আৰু সাম্প্ৰদায়িক উত্তেজনাৰ ঘটনা বৃদ্ধি পোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে। ধৰ্মীয় পৰিচয়ক ৰাজনৈতিক লাভৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰৱণতাই সমাজৰ বিভিন্ন গোটৰ মাজত অবিশ্বাস বৃদ্ধি কৰিছে। ধৰ্মান্তৰকৰণক লৈ কেইবাখনো ৰাজ্যত কঠোৰ আইন প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছে। ইয়াক লৈ নাগৰিক অধিকাৰ আৰু সংখ্যালঘুৰ অধিকাৰক লৈও বিতৰ্ক অব্যাহত আছে।
এই সকলো সমস্যাৰ আঁৰত থকা আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় হৈছে আয় আৰু সম্পত্তিৰ অসমতা। দেশৰ অৰ্থনীতি বৃদ্ধি পালেও সেই সম্পদ সকলো শ্ৰেণীৰ মাজত সমানে বিতৰণ হোৱা নাই। Oxfam আৰু World Inequality Report-ৰ তথ্য অনুসৰি ভাৰতৰ শীৰ্ষ ১ শতাংশ ধনী লোকৰ হাতত দেশৰ মুঠ সম্পদৰ প্ৰায় ৪৩.৮ শতাংশ আছে। অৰ্থাৎ দেশৰ সম্পদৰ এক বৃহৎ অংশ অতি কমসংখ্যক লোকৰ হাতত কেন্দ্ৰীভূত হৈ আছে।
এই বৈষম্যৰ ফলত এখন দেশৰ ভিতৰতে দুটা ভিন্ন ভাৰতৰ ছবি দেখা যায়। এফালে আছে বৃহৎ উদ্যোগ, বিলাসী জীৱন, আধুনিক নগৰ আৰু মহাকাশ অভিযান। আনফালে আছে ঋণত ডুবি থকা কৃষক, চাকৰিৰ সন্ধানত ঘূৰি ফুৰা যুৱক, কম মজুৰিত কাম কৰা শ্ৰমিক আৰু সামাজিক বৈষম্যৰ সন্মুখীন হোৱা বহু পৰিয়াল
স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰ পূৰ্ণ হোৱাৰ সময়ত সেয়ে ভাৰতৰ সন্মুখত প্ৰশ্নটো কেৱল দেশ কিমান আগবাঢ়িল সেইটো নহয়। প্ৰশ্নটো হৈছে এই অগ্ৰগতিৰ সুফল কোনে লাভ কৰিছে আৰু কোনসকল মানুহ এতিয়াও পিছ পৰি আছে। স্বাধীনতা যদি কেৱল ৰাজনৈতিক স্বাধীনতাতে সীমাবদ্ধ থাকে, তেন্তে তাৰ অৰ্থ অসম্পূৰ্ণ হৈ থাকে।
সঁচা অৰ্থত এখন স্বাধীন দেশত মানুহে ভয় নোহোৱাকৈ কাম কৰিব পাৰিব লাগিব, কৃষকে ঋণৰ বোজাত ভাঙি নপৰিব লাগিব, যুৱকে সন্মানজনক চাকৰি লাভ কৰিব লাগিব, কোনো মানুহে জাতপাত বা ধৰ্মৰ বাবে অপমানিত হ’ব নালাগিব আৰু চৰকাৰী সেৱা লাভ কৰিবলৈ উৎকোচ দিব নালাগিব। স্বাধীনতাৰ ৮০ বছৰৰ পাছতো এই লক্ষ্যসমূহ যদি সম্পূৰ্ণ হোৱা নাই, তেন্তে স্বাধীনতাৰ অৰ্থক নতুনকৈ ভাবি চোৱাৰ সময় আহিছে। দেশৰ অৰ্থনীতি বৃদ্ধি পাইছে যদিও সেই বৃদ্ধিৰ অনুপাতে পৰ্যাপ্ত আৰু স্থায়ী চাকৰি সৃষ্টি হোৱা নাই বুলি বিশেষজ্ঞসকলে বহুদিনৰ পৰা আঙুলিয়াই আহিছে। প্ৰতি বছৰে কোটি কোটি যুৱক-যুৱতী কৰ্মক্ষেত্ৰত প্ৰৱেশ কৰিছে। কিন্তু সকলোৰে বাবে স্থায়ী আৰু সন্মানজনক চাকৰি সৃষ্টি হোৱা নাই। ইয়াৰ ফলত বহু যুৱক-যুৱতী কম দৰমহাৰ কাম, অস্থায়ী চাকৰি অথবা অনানুষ্ঠানিক খণ্ডৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলগীয়া হৈছে।
১৯৪৭ চনৰ সেই মধ্যৰাতিৰ স্বাধীনতাৰ সপোন এতিয়াও সম্পূৰ্ণ হোৱা নাই। দেশ বহু দূৰ আগবাঢ়িছে, কিন্তু পথ এতিয়াও দীঘল। পতাকা আকাশত উৰি আছে; এতিয়া সেই পতাকাৰ তলত বাস কৰা প্ৰতিজন মানুহে যাতে সমান মৰ্যাদা, অধিকাৰ আৰু সুযোগ লাভ কৰে, সেইটোৱেই হ’ব স্বাধীনোত্তৰ ভাৰতৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ পৰীক্ষা।
ভাৰত যে স্বাধীন হৈছে সেই কথা তেতিয়াই বুজিব পাৰিম যেতিয়া সকলোৱে সমান ভাবে ৰাজনৈতিক অধিকাৰ লাভ কৰিব পাৰিব । মৌলিক অধিকাৰ ভোগ কৰিব পাৰিব
About The Author
